qoUteE_rOnz..
Sa kamalas-malasan, ngayon ko pa naiwanan ang payong ko. Tsk. Pesteng buhay ‘to. Sobrang lakas ng ulan. At hindi ko alam kung paano ako uuwi, ni hindi ako makapara ng jeep na masasakyan dahil lahat ay punum-puno na ng tao at mukhang wala naman silang balak magpapara at magpasakay pa ng tao.
Teka, kilala ko ‘yung kotseng ‘yon? Ang plate number…
Ako na animo’y nasisiraan ng bait, dali-daling nilapitan ang kotseng nasa aking tapat, naantala dahil sa trapiko na dulot ng ulan.
Kinatok ko ang salamin. Bumukas.
“Arianne?! Tangina anung ginagawa mo sa ulanan?” Mabilis niyang binuksan ang pintuan upang ako’y makapasok.
“Wala akong payong. Inabutan ako ng ulan. Pasensya ka na, mukhang maglilinis ka ng upuan ah.” sambit ko habang di ko alam kung pipigain ko ba ang basang-basa kong damit ngunit nahihiya ako dahil magmimistulang lawa ang loob ng kotse niya.
*HATSIIINGGGG* Susme, sisipunin pa ata ako. Lintek iyan, ayoko sa lahat ay magkakasakit ako.
“Sa unit ko na muna ikaw tumuloy. Don’t tell me uuwi ka pa ng Fairview ng ganyan?”
Nakakainis. Ayoko namang manginig sa daan at makipagsapalaran nanamang pumara ng jeep. Nakakainis. Oo na, sige na. Ikaw na ang may unit na malapit lang dito sa Ortigas.
“Ok lang ba? Baka may tao dun…”
“Okay lang. Ako lang nakatira dun. Ayoko namang bagabagin ako ng konsensya ko na baka mamatay ka sa gitna ng kalsada dahil sa lamig. Hahaha.”
Gago ka pa rin kahit kailan.
.
.
.
Warning: Mature Content [ Click here to continue… ]
